Skip to content

Column 643

November 12, 2016

BRIEF VAN DE WEEK

Aan Barack Obama

1600 Pennsylvania Ave NW Washington DC 20500

Geachte heer Obama,

ja, hier ben ik weer. U zult zich herinneren dat ik U acht jaar geleden omstandig heb geschreven naar aanleiding van Uw verkiezing tot president van de Verenigde Staten. In die brief feliciteerde ik U met Uw fraaie naam, Uw vrouw (“Ik hoop dat wij haar veelvuldig te zien en te horen krijgen. Dat is goed voor ons.”), Uw kinderen, en het feit dat U had beslist om voor Uw dochters een hondje uit het asiel in huis te halen. Over dat hondje heb ik sindsdien maar weinig meer vernomen, wat mij enigszins verontrust – misschien moet ik dat dossier maar eens overmaken aan de pitbull in Chris Dusauchoit.

Amper vier jaar later, geachte heer Obama, besteedde ik in deze bescheiden prachtcolumn al opnieuw aandacht aan U, wegens Uw herverkiezing. (“Hij heeft toch maar mooi die enge Mitt Romney uit het Witte Huis gehouden. Hebt u dat haar van die Romney gezien? Brrr. Ik vertrouw dat haar niet. Het is haar dat kapsel is geworden. Mitt Romney heeft geen haar, hij heeft een kapsel. Ik zal het voor eens en voor altijd zeggen: kapsels zijn voor vrouwen. Mannen hebben haar.”) Uw staf tweette te dezer gelegenheid een welhaast iconische foto van Uzelve en Uw vrouw, met het bijschrift ‘Four more years.’ – er bleek geen woord van gelogen.

Vandaag, geachte heer Obama, schrijf ik U voor de vermoedelijk voorlaatste keer. Eerst was ik van plan om de mij hier toebemeten ruimte volledig aan het overlijden van de Canadese dichter en troubadour Leonard Cohen te besteden, maar toen viel mijn oog op een foto van U en Uw opvolger, tijdens diens eerste werkbezoek aan het Witte Huis. Het is slechts een foto en derhalve geen waarheidsgetrouwe weergave van de werkelijkheid, omdat het die immer vloeibare werkelijkheid reduceert tot een gestolde nanoseconde – edoch. Edoch, want in dat bevroren gelaat van U zien wereldwijd tientallen miljoenen mensen hun eigen verstomming weerspiegeld.

schermafbeelding-2016-11-11-om-11-37-50

Lieden die van leedvermaak hun bestaansreden hebben gemaakt, menen te weten dat U minstens ten dele verantwoordelijk bent voor die verstomming. Het weze evenwel verre van mij, geachte heer Obama, om Uw beleid alomvattend aan een grondig oordeel te onderwerpen. Ik ben een eenvoudige provinciestadsjongen in een nietig landsdeeltje van een nietig landje in het verre, niet zo wilde Westen, waar de dubbele familienaam en toiletten voor transgenders prioritair zijn. Weet ik veel wat er gebeurt in de krochten van het beleid van een land als het Uwe, waar een basispakketje sociale zekerheid wordt weggezet als communisme en consequent staalhard liegen de kortste weg naar succes blijkt.

Wat ik wel weet, geachte heer Obama: ik zal U missen. Als spreker. Het goed kunnen zeggen is geen voldoende voorwaarde om een succesvolle leider te zijn – anders was Etienne Vermeersch heerser van het heelal – maar als de president van de grootste democratie ter wereld het woord tot mij richt, wil ik daar graag wat aan overhouden. Een goed gevoel, bijvoorbeeld, is al heel wat. Dat was met U vrijwel steevast het geval. Zelfs als U een bijzonder slechte tijding bracht, beende ik na afloop met hernieuwde hoop door het huis, in het besef dat de president van de Verenigde Staten mijn ongerustheid had begrepen, wat zeg ik, mijn ongerustheid deelde, zowaar medemenselijk bleek.

Dat, geachte heer Obama, lijkt nu wel even anders te zullen worden. Uw opvolger beschikt ongetwijfeld over talenten, maar veel medemenselijkheid hoort daar mijns inziens niet bij. Als hij speecht, slaat mijn vel op de vlucht – alles aan hem is eng. En dan moet U nog rekenen dat hij volgens de Amerikanen de geschiktste van beide kandidaten was. Hij heeft alvast gewonnen van een vrouw die tijdens haar campagne klaarblijkelijk beginnersfouten heeft gemaakt, een vrouw wier beste verkiezingstoespraak volgens kenners deze was waarin ze haar nederlaag erkende – de lof daarvoor leest als een grafrede.

Gisteren, geachte heer Obama, was het Wapenstilstandsdag. Ik hoorde slechts het wetten der messen.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: