Skip to content

Column 652

January 28, 2017

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Met mij is er niets gebeurd.

Of het veel heeft gescheeld, weet ik niet. Dat weet alleen hij. Correctie: wíst. Dat wist alleen hij – de Heer heeft hem, Zijn dienaar, enkele jaren geleden tot Zich geroepen.

Hij riep mij af en toe tot zich. Tijdens de avondstudie. Dan kwam de studiemeester naast me staan en gaf me discreet het teken dat ik de studiezaal mocht verlaten – een voorrecht. De deur uit, de trap af, de gang door, de lange gang tot in de andere vleugel van het gebouw, de trap op, de gang door, tot aan de deur van z’n kamer. Aankloppen. Wachten. Door het hoge raam aan het einde van de gang viel de laatavondzon lui naar binnen. Lange schaduw van een argeloos jongenslijfje. Ik was twaalf.

Dan ging de deur open. Half. Zijn vale, ronde priesterhoofd. Dat ik binnen moest komen. En op de stoel gaan zitten. De stoel die een eindje voor z’n schrijftafel stond neergepoot, quasi in niemandsland, halverwege tussen de tafel en de kleine zithoek. Eilandje. Wat deed ik hier? Waarom was ik hier?

Hij heeft het me nooit verteld. Wel stelde hij vragen. Hoe het met me ging. Of ik graag op school was. Graag Latijn deed. En Grieks. Veel vriendjes had. Hoe het thuis was.

Terwijl ik naar best vermogen antwoordde, scharrelde hij door de kamer, achter m’n rug. Er vielen stiltes. Stiltes die hij soms onderbrak met een welhaast gefluisterd, licht smakkend ‘Mja. Mja. Hm. Hm. Mja. Hm.’ Dan weer stilte. Geschuifel. Als versteend zat ik op de stoel, starend naar de muur. Geitje in het oerwoud. Tot de verlossing kwam en hij me terug naar de studiezaal stuurde – een vaag gebaar, met al te mollige, perfect gemanicuurde handjes.

Er werd gezwegen, op de speelplaats, over dat ‘Kom eens naar mijn kamer’. Iedereen zag het, niemand sprak. Niemand vertelde wat daar gebeurde. Iedereen zag dat niet iedereen moest komen. Niemand begreep waarom. We waren twaalf.

Ik was twaalf, ging graag naar school, had veel vriendjes en een goeie thuis. Misschien was dat het wel. Misschien is het daardoor, dat er met mij niets is gebeurd.

Maar misschien ook niet.

Met radio- en tv-maker Chris Dusauchoit en N-VA-politica Valerie Van Peel is er, getuige hun verhaal deze week, wél iets gebeurd – en ik ben mij ten zeerste bewust van de armzalige ontoereikendheid van het woord ‘iets’.

Voor zover ik weet, zijn Chris Dusauchoit en Valerie Van Peel – net als ik – opgegroeid in een redelijk normaal gezin, zijn ze naar een redelijk normale school geweest en hebben ze een redelijk normale jeugd gehad, met redelijk normale vriendjes en redelijk normale hobby’s. Geen ondergeschoven straatratjes, dus, geen weerloze weesjes in de stadsjungle. Wel kinderen van huiswerk en knutselen, van zingen en zwemmen, van poppenkast en dansen, van shotten en ravotten, en zo nu en dan een bloedneus of kapot knietje. Kinderen, kortom, zoals u en ik.

En toch. Toch vielen ze ten prooi. Aan wat men gemeenzaam ‘roofdieren’ noemt. Dat is een belediging voor de roofdieren. Roofdieren slaan toe om te overleven. Het is noodzaak, het is instinct, het is – jawel – puurheid. Er is geen keuze. Die keuze hebben mensen wel. Lieden als Roger Vangheluwe kiezen. Ze kiezen voor zichzelf. En verwerpen de moraliteit. Door die keuze plaatsen ze zich buiten de zorgende samenleving, gloriërend in hun superioriteitswaan.

Ik heb hem weten gloriëren, die Vangheluwe. Van dichtbij. Vele oorlogen geleden was ik gedurende enkele jaren leraar-opvoeder, deels verantwoordelijk voor de goede gang van zaken in een internaat. Dat internaat genoot op een avond het bijzondere voorrecht te worden bezocht door de bisschop, en vanzelfsprekend diende zulks luister te worden bijgezet met enig feestelijk gedruis, beloond met enkele stichtende woorden uit zijn gezalfde mond. Nog altijd haal ik me zo de beelden voor ogen, de beelden van een protserige vent die zich schier pontificaal de opgelegde loftuitingen en jongensglimlachjes liet welgevallen. Ik zie de beelden en proef bloed.

Advertisements

From → Uncategorized

4 Comments
  1. Ik wou dat je dit nooit had hoeven schrijven, maar vooral dat slachtoffers van al die hufters nooit hadden moeten meemaken wat ze wel moesten ondergaan!

  2. De gruwel😥

  3. Weet u, binnen de kerk was kindermisbruik zelfs ritueel… Een manier om kundalini te pikken. Met vrouwen mocht het uiteraard niet, met kinderen was het blijkbaar niet zo erg. Van zo ver komen we… en bepaalde hooggeplaatsten konden zich dus alles permitteren.

  4. Ikzelf was jarenlang het slachtoffer van huiselijk geweld. ik had daardoor ook tekorten, groeivertraging etc… want een kind moet gekoesterd worden, liefde krijgen. Dus geen seksueel misbruik. Ik neem aan dat dit nog erger is. In elk geval (en dit klinkt vast hard) mijn eigen leven begon pas toen ik kon vergeven, want je een heel leven lang een slachtoffer voelen en boos blijven is geen optie. Het maakte me namelijk heel ziek door de opgekropte woede (kon blijkbaar niemand in vertrouwen nemen want je wordt aangeleerd erover te liegen owv de sociale status of familiereputatie, of je wordt niet geloofd wat in feite nog erger is) en hoe meer ik het een plek kon geven, hoe beter ik genas en hoe beter ik zelf het stuur in handen kon nemen ivm mijn eigen leven. Tot dat punt trok ik narigheid naar me toe. (Zelfs daar bestaat een verklaring voor.) Maar vanaf dat punt begon de zon terug te schijnen, ook voor mij aldus en dat had ik echt niet verwacht. Slachtoffers worden op een of andere manier zo gemanipuleerd in het akelige spel dat ze denken dat ze het hebben verdiend of uitgelokt. En ze blijven daarover piekeren. Niets is minder waar! De dader blijft de dader. Maar een slachtoffer hoeft er geen te blijven! Die kan nog uit die rol stappen en een fijn leven hebben, een goede relatie, een leuk gezin etc…. Ik hoop dat ook de hulpverleners dat beseffen en dat ze niemand mogen stigmatiseren want dat is namelijk geen hulp bieden maar het nog erger maken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: