Skip to content

Column 655

February 18, 2017

VASTSTELLING VAN DE WEEK

We kunnen het federaal parlement beter gewoon afschaffen.

Ziedaar de conclusie die donderdag in mij opwelde als een slechte mossel, nadat ik in het befaamde tv-programma ‘Villa Politica’ het debat in de Kamer had gadeslagen. De Kamer van Volksvertegenwoordigers, dat laatste bastion der, welja, volksvertegenwoordiging, toch? Welnu, zeer vertegenwoordigd zal het volk zich daar niet hebben gevoeld.

Het volk was de voorafgaande dagen om de oren geslagen met hoogst alarmerende berichten over even schimmige als schaamteloze zelfbediening en bezoldigingen ten faveure van de politieke kaste. Het volk had daarbij vernomen dat zelfs de zogeheten eerste burger van het land, de achtbare voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, bovenop z’n pittig salaris bijwijlen nog eens langs een kassa passeerde. Het volk hapte briesend naar adem en een vloedgolf van verontwaardiging overspoelde de natie – de Belgische Federatie der Groothandelaars in Verontwaardiging raakte zowaar door haar voorraden heen, “maar gelukkig”, zo meldde de woordvoerder, “reageren onze klanten, net vanwege het grote tekort, niet verontwaardigd.”

Beteuterd troostte het volk zich dan maar met de gedachte dat er dra rekenschap diende te worden afgelegd. En dra, dat betekende dus donderdag. In de Kamer. Daar zou het volk de kracht van de democratie, wat zeg ik, van verandering! in werking zien. Een spervuur van pertinente vragen zou losbarsten, kaakslagen zou het regenen, hoofden zouden ootmoedig buigen dan wel op het kapblok worden gelegd, en te midden van die verhitte, hoogst explosieve situatie, waarin de waarachtige, breekbare kern van onze samenleving dreigde te worden vermorzeld, zouden de ware staatslieden rechtveren en met heldere, krachtige stemme de Helende Woorden spreken. Zij zouden samen, over de partijgrenzen heen, tegenover het volk schuld bekennen, oprechte boetebereidheid betonen en een blauwdruk neerleggen voor een Nieuw Begin. Waarna zij hand in hand het halfrond zouden verlaten en zich, met asse op het hoofd, vrij en onverveerd onder het volk zouden begeven.

Eilaas, driewerf eilaas. Niets van dit alles. De hoge vergadering veroorzaakte nog minder ongemak dan een natte scheet op het toilet. De enigen die een poging deden om de hoogst laakbare, pregnante situatie aan de kaak te stellen, waren de heren Hedebouw en Vuye, respectievelijk een vuige communist en een onbetrouwbare caractériel, telkens sprekend namens zichzelf en één medestander – ach en pfff, oordeelde de hoge vergadering verveeld schouderophalend. (Heel even dacht ik aan Geert Bourgeois en Karel Dillen, ooit namens hun koppige overtuiging eenzaam in de Kamer, aan misprijzen ten prooi.)

Dat de opstand in het halfrond beperkt bleef tot die randanimatie, bleek toe te schrijven aan twee dingetjes: één, technisch gezien ging het hier om een gefederaliseerde kwestie – opwinding over intercommunales dient derhalve te worden geventileerd in het regionaal parlement; twee, de conferentie van partijvoorzitters had tevoren afgesproken dat men in de Kamer hierover zou zwijgen, in ruil voor de belofte vanwege de meerderheid aan de oppositie dat er een werkgroep rond politieke vernieuwing zou worden geïnstalleerd.

Ja, dat leest u goed.

Nog voor ik van verbazing een natte wind had kunnen laten, repten politologen zich om die beslissing toe te juichen. “De discussie wordt beter binnenskamers gevoerd”, stelde UGent-professor Nicolas Bouteca in ‘De Morgen’, vanuit de overweging dat het imago van de politiek recentelijk al te zeer was besmeurd. Toen liet ik die wind.

De politiek heeft dat besmeurde imago aan zichzelf te danken. Aan haar geplogenheden, aan haar eigen gekrijs en vingergewijs. Nu buitelen de partijen over elkaar heen met vrijblijvende voorstellen voor transparantie en controle – een schertsvertoning. De beslissingen daarover zullen niet worden genomen in de plenaire vergadering, na een openbaar debat en vrije stemming, maar in hetzelfde achterkamertje waar ‘werkgroepen rond politieke vernieuwing’-deals worden gesloten.

’t Is tijd voor een staatsgreep.

Advertisements

From → Uncategorized

2 Comments
  1. De nagel op de kop! Mijn scheten en winden groeiden, naarmate de week verder schreed en de onthullingen in aantal toenamen, uit tot een heuse diarree. Van beerputten gesproken!

  2. Yep, ik doe mee!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: