Skip to content

Column 656

February 25, 2017

VRAAG VAN DE WEEK

Hebt u dat ook weleens, dat u, zoals Geert Versnick, de maandelijkse netto inkomsten uit uw politieke mandaten met 3.500 euro onderschat?

Een al bij al bescheiden bericht was het, in de donderdageditie van het befaamde dagblad ‘De Morgen’, maar toevallig hou ik van bescheiden berichten en dus las ik hoe de heer Versnick eerst meende dat hij uit z’n politieke mandaten maandelijks 5.850 euro netto puurt, dat bedrag vervolgens opwaarts corrigeerde tot ongeveer 6.500 euro en finaal door z’n eigen partij erop werd gewezen dat het om zowat 10.000 euro gaat. Een verschilletje van twee gemiddelde werknemersloontjes, zo. Ach, verstrooidheid van een zeer drukbezet man, wellicht.

Nu, zeer drukbezet lijkt de heer Versnick niet te zullen blijven, want algauw viel te horen dat het gemeenteraadslid (annex provinciaal gedeputeerde) niet moet rekenen op een plekje op de Open Vld-lijsten voor de verkiezingen van volgend jaar. Hij wordt dus, zoals dat in vooruitgangsoptimistische kringen heet, afgeserveerd.

Sta me toe dat een beetje voorbarig én zeer spannend te vinden. Al vijfendertig jaar flaneert de heer Versnick in de hoogste Gentse liberale kringen – hij zette z’n eerste stapjes onder de hoede van Willy De Clercq en versnelde de pas in het zog van Guy Verhofstadt. Ik wed dat hij een schat aan boeiende verhalen heeft verzameld en derhalve voor z’n galante zwijgzaamheid nog wel een factuurtje zal schrijven, eentje dat hoger is dan die armzalige 3.500 euro per maand. Een factuurtje, zeg maar, met vleugels.

 

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Het went nooit.

De eerste keer alleen naar de winkel, met een boodschappenbriefje en bijna gepast geld. De eerste keer alleen naar een vriendinnetje, met een hupje en wat haastig gezwaai. De eerste keer alleen naar school. De eerste keer alleen in het verkeer. De eerste keer alleen op stap. De eerste keer alleen naar een festival. De eerste keer alleen op reis.

Die eerste keer komt telkens weer. Het went nooit.

Je ziet ze vertrekken en wuift ze na. Die haastige zoen: veel te haastig, toch? En er was geen knuffel. Geen knuffel zoals vroeger, zo’n knuffel die gloeit, vonkt, zindert. Zo’n knuffel zoals alleen kindjes van drie die kunnen geven: zonder denken. Zonder denken aan wat volgt. Puur, gul, tijdloos, in het nu. Want er is alleen nu. Er is geen toen, er is geen straks.

Een prachtige dwaling, natuurlijk. Er is altijd toen, er is altijd straks. Er is geen nu. Nu is een illusie, waarmee we onszelf troosten voor de onmacht tegenover toen en straks. Toen is: telkens weer die eerste keer. Straks is: die eerste keer misschien nooit meer.

Nee, het went nooit. Het valt ook niet uit te leggen. Dat je hart vol kleine littekens zit. Van telkens weer dat beetje breken, bij ieder hupje, bij elk gezwaai, bij iedere eerste keer. Het valt niet uit te leggen, omdat het bij het leven hoort, het leven dat je zelf hebt verwekt. Je kunt niet geven om te houden. Dat weet je, dat fluister je, dat schreeuwt het leven dat je hebt verwekt. En het stopt pas met schreeuwen als het zelf heeft verwekt. Dan fluistert het, maar jij hoort het niet, want je hebt het te druk met luisteren naar het geprevel van het leven dat jou heeft verwekt. Je luistert omdat je hebt geleerd: dat zou wel eens de laatste keer kunnen zijn. Je luistert, je leert, je oefent. Voor als er geen laatste keer meer komt.

Dat besef is er iedere keer wanneer ik m’n oude vader nakijk, nadat ik hem, na onze gezamenlijke lunch in de stad, een zoen heb gegeven en hij omzichtig naar de bushalte stapt. Ook gisteren. Ik keek hem na terwijl hij op het zebrapad overstak en dacht plots aan de moeder die woensdagochtend in Brugge haar zoontje van zes nakeek, toen het op het zebrapad met z’n fietsje aan de hand onder een vrachtwagen liep. Ik dacht aan de moeder, ik werd de moeder, ik dacht aan het zoontje, ik werd het zoontje, ik was verwekker, ik was verwekt, ik dacht aan de schreeuw, het gekrijs, het brekende hart, de eerste keer, de laatste keer, en het somtijds genadeloos klein verschil tussen beide. Ook dat went nooit.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: