Skip to content

Column 663

April 15, 2017

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Deze week heb ik, teneinde mijn moeizaam verworven en uiterst breekbaar innerlijk evenwicht te bewaren, grensoverschrijdend gedrag vertoond.

Dat gebeurde via de E314, vanuit Genk, alwaar ik enkele uren te gast was geweest bij het echtpaar Eames – u weet wel, Die Van Die Stoelen. Een uiterst aangenaam en leerrijk bezoek, jazeker, maar wel dermate uitputtend, dat ik na afloop buiten even diende te bekomen op een bankje in de zon. Daar overpeinsde ik de maniakale bezetenheid van de ontwerper in het algemeen en het brute bestaan van de mijnwerker in het bijzonder – nederig verwijderde ik mijn bouwvallig kantoorlichaam.

Niet veel later overschreed kwestieus lichaam de grens, meer bepaald tussen Meers en Elsloo, waarna het zich – inderdaad, makkelijkheidshalve in een rijdende auto – via de E25 en de A73 tot diep in het hart van Nederland waagde. Doelwit van deze vermetele onderneming: het Kröller-Müller Museum in het Nationaal Park De Hoge Veluwe.

Over dat nationaal park kunnen we kort zijn: blijf daar weg. Er is geen hol te zien en je fietst je er een liesbreuk, op die malle witte vélocipèdes met terugtraprem – al na één kilometer verlangde ik hevig naar de dood (bij gebrek aan een bezemwagen, want die mag daar niet eens komen).

Over het museum, daarentegen, raak ik niet uitverteld. Gelukkig voor u beschik ik hier maar over zo’n vierduizend tekentjes, en derhalve zal ik mij beperken tot de essentie: de beeldentuin.

Beeldentuinen zijn fantastisch. Je weet niet wat je ziet. Letterlijk, soms. Sta je daar minutenlang te staren naar iets dat het midden houdt tussen een dinosaurusei, een trapladder, woekerend korstmos en een parallellepipidum – je hersens gaan helemaal blank, even verwoed als tevergeefs graait je kop in Het Ongrijpbare Niets – en finaal geef je het op en stap je naar het naambordje, teneinde een glimp op te vangen van de geniale geest van de kunstenaar, een vonk te vinden, een vingerwijzing, een voorzetje, hoe microscopisch klein ook, maakt niet uit, gewoon íéts. En dan lees je: ‘Zonder titel’. Knetterend zijg je ter aarde.

C9OHDG4XgAQHLZF

Het kan ook ietwat prozaïscher. Zo trof ik in de beeldentuin van het Kröller-Müller deze forse horizontalistische figuur aan. ‘Schwalbe’, gokte ik meteen, als naam. Ik maakte een foto en whatsappte die voor overleg naar enkele vrienden. ‘De kotser van Rodin’, meende een kenner. ‘Waar zijn m’n lenzen?’, opperde een ander. We kwamen er niet uit, en dus raadpleegde ik ten langen leste in arren moede het naambordje: ‘Niobe, 1951’, stond er. En nog: ‘Constant Permeke (1886-1952)’. Nadat het schaamrood enigszins was weggetrokken, googelde ik zo discreet mogelijk ‘Niobe’ (voor de liefhebbers: https://nl.wikipedia.org/wiki/Niobe) en werd alles me duidelijk. Een mythologische, sterfelijke figuur die in steen veranderde, nadat haar kinderen waren vermoord om haar te straffen voor haar hoogmoedig verlangen aanbeden te willen worden, ja, natúúrlijk – hoe kon ik dat níét weten? Hoe kon ik zo dom zijn? Niobe, parate kennis, toch? (Maarre… Als die vrouw in steen veranderde, waarom heeft Permeke haar dan afgebeeld in brons? Of ben ik nu wéér dom?)

Nee, werkelijk, met titels – strikt genomen is ‘Zonder titel’ ook een titel – dient een mens uit te kijken. ’t Zijn tweesnijdende zwaarden. Ze nodigen uit en perken in. Ze verleiden en stoten af. Ze verklaren en verwarren. Vandaar dat ik in dezen, immer de lezer indachtig, steevast de eenvoud betracht. Zo heet deze aflevering van m’n Bescheiden Prachtcolumn op deweekvandevriese.wordpress.com ‘Column 663’ omdat het de 663ste column is. Zo heet m’n column ‘De week van Devriese’ omdat het een column over m’n week is en ik Devriese heet. (Plus ook wel een beetje omwille van het stafrijm light erin en het metrum ervan, bestaande uit een dubbele amfibrachys, zijnde een beklemtoonde lettergreep tussen twee onbeklemtoonde lettergrepen, zocht ik hier net even op, zielig uitslovertje dat ik ben.)

O ja: deze 663ste aflevering, trouwe lezer, is meteen ook de laatste. Ik dank u grensoverschrijdend zeer.

Advertisements

From → Uncategorized

3 Comments
  1. Lap, alweer een kwartier -met een fijne espresso doppio- die me op zaterdag voortaan door de neus wordt geboord. Het leven wordt er maar niet aantrekkelijker op.

  2. Vansgelijke!

  3. Echt? Jammer hoor, maar dankjewel!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: