Skip to content

Een lege hand

May 13, 2017

In die delen van Vlaanderen die nog niet de graad van beschaving der Antwerpse tongval hebben bereikt, viert men dit weekend moeder. Daartoe komt men aandraven met een smeerkaasdoosje, dat men onder schoolse begeleiding dermate met verf en lijm heeft toegetakeld, dat de moeder verrukt de handen in elkaar slaat en verrast uitroept: ‘O, wat een mooie bloem!’ Waarna men, hierdoor bemoedigd, er een geprutteld versje of gekrijst lied bovenop gooit. Vervolgens kiepert men een verongelukt ontbijt over het bed uit, stort zich in moeders uitgestoken armen, laat zich een wijle gedwee versmachten en stormt finaal de slaapkamer uit, richting flatscreen, voor een portie geanimeerd gekwek. In de slaapkamer blijft moeder, droefgeestig glimlachend, alleen achter.

Er zijn niet overal vaders. Die traditie is al een tijdje wijlen. Zo gaat dat, met tradities: ze eroderen, even onvermijdelijk als ongemerkt, en worden uiteindelijk zo broos dat ze plots, zomaar, verpulveren in de vuist die al te krachtig omklemt – wat rest, is een lege hand. En neerdwarrelend stof.

Er zijn ook niet overal moeders. Want moeders sterven. Dan zit men daar, in de klas, omringd door taterende klasgenootjes die druk in de weer zijn met smeerkaasdoosjes en wc-rolletjes. Men zit daar en peutert aan een papiersnipper. Men zit daar, maar men zit er niet. Men zweeft, daar, buiten, over het gras, over de boomtoppen, over de kerktoren, over alles heen, tot hoog in de wolken, waar men wolk wordt en naamloos mee glijdt met de andere wolken, onverstoorbaar nergens heen. Men zweeft en ontworstelt zich aan die vreemde beknelling, die band op de borst, die krop in de keel, dat wellende water in de ogen. Men is, en is niet. Men voelt, en voelt niet. Men heeft er nog geen woord voor. Later zal men leren dat het ‘existentiële eenzaamheid’ heet.

Later, wanneer men volwassen is. En het nieuws van de dag erop naslaat. En verneemt dat andere volwassenen ruziën over de gepastheid van Moederdagactiviteiten op school. Men schudt meewarig het hoofd, rept zich naar de koelkast en vreet tevergeefs het doosje smeerkaas leeg.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: