Skip to content

Fris biertje

May 27, 2017

U hebt het fragment ongetwijfeld ook gezien – en tussen ongeloof en verbijstering in telkens opnieuw bekeken: de president van de Verenigde Staten die de premier van Montenegro opzij duwt als ware deze laatste slechts een hinderlijk toefje struikgewas. Waarna hij z’n jasje recht, het mondje lichtjes tuit en om zich heen kijkt met een air die men op z’n vriendelijkst zelfvoldaan kan noemen.

Ach, dat ongeloof en die verbijstering zijn nergens voor nodig. U moet het de heer Trump niet kwalijk nemen. Weet hij veel wat Montenegro is. Daar heeft hij personeel voor – dat het overigens, net als wij, even heeft moeten opzoeken: Montenegro is een wat groot uitgevallen ranch ergens in het zuiden van Europa, met amper meer inwoners dan Antwerpen. En dat noemt zichzelf een land? Een stofje op de wereldkaart, ja. Een pluisje dat je schier achteloos van je wereldleidersjasje af pitst.

De meesten onder ons zijn af en toe de premier van Montenegro. Dan sta je daar, aan de bar op een festival, geduldig aan te schuiven tot je aan de beurt bent. Het is bloedheet en vreselijk druk en o, wat kijk je al uit naar dat fris biertje, zo meteen, nog even maar, ha, daar draait de man voor je zich al om, met z’n handen vol volle bekertjes, dus ja, nu ben jij aan de beurt, je zet een stapje naar voor, bonnetje in de aanslag, klaar om “Een pintje, alstublieft” te prevelen en goh, wat zal dat sma – báf, je krijgt een beuk en een breedgeschouderde boer wurmt zich voor je, jij verliest je evenwicht en valt halvelings tegen de naast je aanschuivende vrouw aan, je verontschuldigt je met een slecht grapje en sterft een beetje. Ondertussen heeft de brede boer al acht bekers bier in z’n klauwen. Ruig draait hij zich om, het bier in triomf op schouderhoogte meevoerend. Z’n elleboog raakt je arm, een halve pint kletst koud in je nek. Dju toch, denk je bitterzoet, was m’n tong maar lang genoeg.

De brede boer kijkt om en staart je aan, één tel – je ziet z’n hersentjes malen: zal ik die lul een klap geven? Dan beseft hij: kan niet, met m’n handen vol. En bulldozert verder. Je glimlacht. Gered door bier.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Onzichtbaar voor de horeca, het is al zover mijn herinneringen reiken, mijn lot.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: