Skip to content

Walvisbraaksel

June 17, 2017

Toen ik nog op onvrijwillige basis een korte broek droeg, was ik gefascineerd door een artiest die zich op het podium liet onthoofden. We hebben het allebei wonderwel overleefd. Ik heb nooit de aandrang gevoeld om, net als hij, een boa constrictor om mijn hals te draperen en vervolgens op een elektrische stoel te worden geroosterd, hij heeft lang geleden z’n alcoholverslaving ingeruild voor een golfverslaving en bijzonder dodelijk is dat niet – al valt het natuurlijk niet uit te sluiten dat hij tijdens een partijtje golf op de dertiende hole wordt verrast door een fatale blikseminslag. Hij zou er, zo vermoed ik, wel de ironie van inzien. Weliswaar héél kortstondig. In een flits.

Een beetje aanleg voor ironie helpt, in het leven. In het formuleren van een schijnbare tegenstelling tussen feit en wens ligt de aanvaarding van dat feit besloten. Lichtvoetig danst men een paso doble met de onvermijdelijkheid. Men pareert de onredelijkheid Des Levens met de redelijkheid van de geest. Men vergroot niet uit, integendeel, men reduceert. Inkoken verfijnt én versterkt de smaak.

Helaas zal de smaak ons aan onze socialemediareet roesten. Uitvergroten is de mode. Een malleman scandeert, ten einde z’n spaarrekening een bestaansreden te verschaffen, iets stouts over een beatje heen, en hop, de goegemeente slaat alarm: schande! De ziel van het kind! Van óns kind! Ons kind, hoogsensitief en hoogbegaafd en lactose-intolerant en van nature veganistisch! Ons kind, wiens babykwijl waardevoller is dan walvisbraaksel! Het wordt in z’n waardigheid aangetast en in z’n morele kruis getast door die vunzige vuilbekkerij! Verbieden, die troep!

Vandaag heet de vermeende vuilbekker in kwestie Jebroer (duivel!), gisteren Lil Kleine en Ronnie Flex (drank en drugs!), eergisteren Sex Pistols (fucking cunt!) en Urbanus (bakske vol met stro!). En dan heb ik het nog niet eens over de tijdelijk zichtbare heupen van Elvis Presley, die in de bibliotheek der natte broekjes boekdelen spraken.

Als uitvergroten ons één ding leert, dan wel dit: dat we ironie geofferd hebben op het altaar van gemakzucht.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: