Skip to content

Ponykamp

September 16, 2017

Hoe doe je dat? Hoe slaag je erin om het als werk te beschouwen, gewoon, een job, zoals iemand anders brieven bezorgt of muren metselt? Of is het net andersom? Dat je het níét als zomaar een betaalde bezigheid ziet, maar als een roeping, een schier heilige opdracht, vanuit een passie welhaast, een onweerstaanbare drang naar perfectie? Kortom, in welke geestestoestand dien je te zijn of jezelf telkens weer te brengen, om dat te kunnen doen? Ben je aldoor verdwaasd, verdoofd, of net heel gefocust, alert, scherp? Zo scherp als het mes in je hand?

En wat antwoord je, als je kinderen thuiskomen van school en, lijstje en balpen enthousiast in de hand, vragen wat voor werk hun papa eigenlijk doet?

Omdat het nodig was voor de krant en omdat ik niet hypocrieter wil zijn dan ik ongetwijfeld soms ben, heb ik het filmpje van Animal Rights bekeken. Wat ik te zien kreeg, kwam min of meer overeen met wat ik had verwacht. Een slachthuis is geen ponykamp. Zo men er al zingt, dan zeker nooit kumbaya. Plus: er is, denk ik, een bovengrens aan wat een mens voor afstotelijks kan aanschouwen; eens die grens bereikt, slaat een mens de ogen neer of kijkt hij weg, vestigt hij zijn blik op iets anders, een detail desnoods.

Ik keek naar de man met het mes. Witte overall – heel even dacht ik: CSI Izegem.

Izegem, stad van bustels en skoen, van ’t Hof van Commerce, van Geert Bourgeois, Patrick Sercu en Ulla Werbrouck. Stad, ook, waar ik eens zeer dronken ben geweest. Om eerlijk te zijn: meer dan eens. Slechte maten. Uit Izegem. Seigneurs waarmee ik op kot zat, vele oorlogen geleden. Ze namen mij weleens mee, naar hun verraderlijk nest. Een kluwen van cafés, waarin we vrolijk verstrikt raakten en finaal magistraal ten onder gingen.

Het waren nochtans de jaren van ernst. Het waren de jaren waarin wat je deed – en vooral: níét deed – zou bepalen of je later de keuze had. De keuze tussen pakweg een fijne baan met leuke extra’s en een leven waarin je op een dag zou vaststellen dat je je stond om te kleden in een gedesinfecteerd hok, teneinde even later aan de slag te gaan. Met een mes.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: