Skip to content

Koning

October 14, 2017

Zijn jassen zijn te groot geworden. Maar een nieuwe kopen, nee. ‘Waarom zou ik? Wat is er mis met mijn jassen? Er is nog niks aan, kijk maar. Ze gaan mijn tijd nog wel mee.’

Zijn eetlust is klein geworden. Als de soep een beetje stevig is, krijgt hij er nog hooguit een half hoofdgerecht bij. Dan mompelt hij een overbodige verontschuldiging.

Zijn huis is te groot geworden. Er zijn kamers waarin alleen nog herinneringen komen. Bedden als zerken. Kasten vol niks. Een zolder versperd door een schuiftrap.

Zijn wereld is klein geworden. De auto is bijna meerderjarig, de fiets is met pensioen. Boeken herleid tot ruggen, kranten verschrompeld tot kruiswoordraadsels. Geschuifel van tv naar pc.

Ja, de pc. Hij wou er nooit een, nu wil hij hem niet kwijt. Raampje. Zuurstof. Het snelle nieuws, het trage gesprek. Met de weinige levenden. Er zijn steeds meer doden.

Ik heb een oude vader. (Mijn moeder is 43. Al 39 jaar.) Hij woont alleen. Kent enkel lange dagen. Vaak dagen zonder woorden. Dagen waarop hij zou schrikken van z’n eigen stem.

Soms trekt hij een oude jas aan – jawel, te groot – en gaat hij de tuin in. De tuin is stil. Het enige wat hij hoort, is het kraken van z’n knoken wanneer hij zich traag buigt om wat onkruid weg te plukken. Onkruid moet niet denken dat het vrij spel heeft, hier, in zijn tuin. Hier is hij de baas. Deze tuin heeft hij zelf uit het braakland omhoog gewroet. Er was niks. Nu zijn er bomen en perkjes en bloemen en rust. Dit is zijn rijk.

Hoelang kan hij nog koning zijn? We hebben er al vaak over gepraat. Treedt hij af, of wordt hij onttroond? Wat rest hem, na het koningschap? De dood? Of toch nog wat leven? En ís dat een leven, het leven als balling?

Nee, gruwelt hij. Hij heeft het weleens gezien, dat leven. Als bezoeker. Wezenloze ballingen die gevoederd en verschoond worden. Jaren te veel, handen tekort.

Ik hoop dat hij niet heeft gekeken, woensdag, naar de Pano-uitzending over de woonzorgcentra. Dat hij in de plaats daarvan even naar buiten is gestapt, in een te grote oude jas, voor een zoete vergetelheid biedende avondwandeling in zijn koninkrijk.

Advertisements

From → Uncategorized

2 Comments
  1. Wat ontroerend mooi geschreven

  2. Jan Podevijn permalink

    Top!

    Sent from my iPhone

    >

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: