Skip to content

Knudde

March 17, 2018

Mijn schoolloopbaan, zo maak ik mezelf graag wijs, had er helemaal anders kunnen uitzien als men mij wiskunde had verkocht als de poëzie van het getal.

Helaas. Wiskunde bleek de stopverf waarmee men in het lessenrooster de gaten dichtte tussen lichamelijke opvoeding en het begin van het weekend. Dan had je net een uurtje olympisch staan puffen in de turnzaal en stond ginds reeds de vrijheid wellustig met haar kont te draaien – dikke pech, eerst diende je nog vijftig minuten na te zweten in een achteraflokaaltje waar een manspersoon je enthousiast probeerde te maken voor limieten, functies en afgeleiden. Tja. Zoals de Romeinen zouden zeggen: ad impossibile nemo tenetur.

Kwestieuze manspersoon was overigens ook te beklagen. Soms zei hij dingen als ‘twee evenwijdigen snijden elkaar in het oneindige’ of ‘wanneer nul nadert tot oneindig’. Dat had hij niet moeten doen. De bekjes vielen klassikaal open, de ogen draaiden collectief naar het hol van Pluto, her en der begon een gekwelde tiener ‘puellae nudae’ in een bank te kerven. Waarlijk, de vermeende schoonheid van wiskunde verzonk in het niets bij de bevroede schoonheid van naakte meisjes. Of zoals de Romeinen zouden zeggen: juvat inconcessa voluptas.

Maar ach, wat maakten wij onszelf wijs? Het lag niet aan de wiskunde, het lag evenmin aan de leraar, het lag aan ons. Wij waren gewoon knudde in abstract denken. Toonde een leraar ons een twee pagina’s lange zin, met de opdracht ‘zoek het onderwerp’, dan buitelden wij als puppy’s keffend over elkaar heen. Leuk! Zei zo’n leraar monter ‘vandaag gaan we het eens hebben over het verband tussen de kromming van de ruimtetijd en de vier-impuls van materie en straling’, dan stoven wij onhoorbaar jankend weg naar een hoekje in ons hoofd waar meisjes in zomerjurkjes vrolijk zwaaiend voorbij fietsten. Daar viel tenminste een smachtend vers over te verzinnen. Of zoals de Romeinen zouden zeggen: nondum amabam, et amare amabam.

Stephen Hawking stoof niet weg. Integendeel. Genoeglijk nestelde hij zich in de kromming van de ruimtetijd en dacht glimlachend het ogenschijnlijk ondenkbare.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: