Skip to content

Vette jus

March 24, 2018

Het bedrijf waarvoor ik werk, is een groot bedrijf. Dermate groot, dat het woord ‘bedrijf’ eigenlijk te klein is. Gepaster is de omschrijving ‘multinationale multimedia-onderneming’, maar dat bekt net iets minder lekker, aan de toog van de stamkroeg, waar ik de meeste van mijn 21st century mercurial markets entrepreneurial challenges keynote speeches lever.

Vroeger was het eenvoudiger. Dan zei ik gewoon ‘de gazet’. Je werkte bij de gazet. Je stapte er binnen, ramde enkele uren als een gek op een klavier en ging daarna op café. Klaar. Er waren evenwel collega’s die deze volgorde niet respecteerden. Dat leidde soms tot zeer rare gazetten. Doch blijkbaar deerde dat niet. Het waren nog de jaren van ‘le journal, c’est un monsieur’ en een heer vergeeft men al eens een wankel woord.

Die eenvoudige tijden zijn voorbij. Hoofdopstellers werden managers, de buizenpost maakte plaats voor een bataljon servers, loopjongens stierven uit. Gaat men een weekje met vakantie, dan stelt men bij terugkeer verbaasd vast dat er een extra verdieping is bijgebouwd, waarin heelder horden verse jongelui met kunstige gezichtsbeharing, kleurrijke lichaamsversiering en kekke hoofddekseltjes huizen. Tevergeefs speurt men naar statige lieden in driedelig kostuum of nijvere dames in mantelpak. Men bevindt zich  telkens opnieuw in de naar het heden geflitste toekomst.

Die nieuwe polsslag voelt men pas terdege wanneer men de maaltijd wenst te gebruiken. (Wie een organisatie wil doorgronden, dient er te eten.) Men betreedt een daglicht-heldere ruimte waarin de berg patatten met vette jus plaats heeft gemaakt voor creaties met quinoa, en waar men niet langer luidruchtig de volgegooide trog leeg slobbert doch bedachtzaam kauwend een selectie dauwverse sla degusteert. Dit heet vooruitgang.

De chef van ons bedrijfsrestaurant heeft deze week z’n laatste dag aldaar gewerkt. Ik dank hem. Voor de quinoa en de sla, maar toch vooral voor het à la minute bleu chaud gebakken biefstukje. Ik dank hem en z’n brigade. Zij zijn het die keynote speeches behapbaar maken.

Vooruitgang kan niet zonder de onzichtbaren.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. wederom doordesemd met vruchtbare hersenspinsels over hoofse tijden en betere omgangsvormen… what a treat! 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: