Skip to content

Snotaap

April 14, 2018

Het was de schuld van Arnout Hauben. Zes weken lang hadden we op dinsdagavond naar zijn documentairereeks ‘Leve de Zoo’ gekeken, en wat bij aflevering één nog een onnozel ideetje had geleken, was na aflevering zes uitgegroeid tot een heus strijdplan voor een ontdekkingsreis: wij zouden tijdens de paasvakantie een dagtrip naar de Antwerpse zoo maken.

Vooral de manier waarop de presentator bij elk vervaarlijk dierlijk geluid telkens opnieuw geschrokken achteruit deinsde, kop in kas, de handen beschermend op de oren, had mij overtuigd. Ik keek naar Hauben, maar zag het jongetje van zes dat ik ooit was geweest – tussen fascinatie en oerangst in. Of zag ik een wat ouder wordende sukkelaar met een bovengemiddelde aanleg voor akoestische overgevoeligheid?

Daar gingen we dan, de trein de sporen gevend. Welk een urbanistische vreugde was het toch weer, de aangebouwde achterkant van het land te mogen aanschouwen: Tetris voor mensen met een blinddoek om. Stapelgekte. Surrealisme, dat in Antwerpen Centraal zichtbaar werd in een door zwaar bewapende militairen bewaakte flash mob van gymnastisch geïntoxiceerde jongelui.

Nadat we de argeloze knapzak hadden overvallen, begonnen we aan een fikse wandeling doorheen diverse continenten. Daarbij verbaasde ik me over de vele verfraaiingen. Ik herinnerde me pijnlijk scherp het apengebouw van weleer, waar ik als snotaap hevige aanvallen van machteloze empathie had moeten doorstaan – een gevoel dat nooit helemaal verdwijnt, bijvoorbeeld wanneer men een thargeit moedeloos ziet rondscharrelen op enkele vierkante meters nep rotsen in Antwerpen, in plaats van op een kloeke bergwand in de Himalaya. Het is niet anders: toon mij een geit, en ik val ten prooi aan valse romantiek.

Bij het verlaten van de zoo ontwaarden wij in elkaars ogen de ontgoocheling om onze vergeefse speurtocht naar de gevlekte roofwants en herstelden wij moeizaam van de akoestische kwelling die wij hadden ondergaan in het aquariumgebouw, waar de snerpende galm van heelder horden gillende peuters ons bijna tot meervoudige kindermoord had gedreven.

Kortom, een fijne dag.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Jan Podevijn permalink

    Daar is ‘m, daar is ‘m!

    Sent from my iPhone

    >

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: