Skip to content
Tags

Jantje

May 5, 2018

Ergens in een doos in een kast in een kamer heb ik er een foto van. Het is een van die foto’s die je niet eens tevoorschijn hoeft te halen om te kunnen bekijken, want ze staan op je netvlies gebrand. De zeldzame keren dat je ze in je handen houdt en daadwerkelijk bekijkt, overvalt je telkens weer dat gevoel waarvoor nog geen woord bestaat: een mengeling van verwondering, vertedering, vervreemding en het besef dat alles finaal teloorgaat. (Misschien net daarom hou je die foto’s veilig in de doos.)

Wereldwijd bestaan er van kwestieuze foto hooguit honderd exemplaren. En ik bezit daar één van. Door stom toeval. Toeval dat ik, bij mijn conceptie, net die ene versie van mijzelf werd en niet een van de miljoenen mogelijke andere. Toeval dat ik net dat ene stel ouders bleek te hebben. Toeval dat wij net dan net daar woonden. Toeval dat ik net op die dag niet ziek was. Of dood. (Bij nader inzien: toeval is niet altijd stom.)

Het is een foto in zwart-wit. Men ziet, tegen een achtergrond van vakkundig opeengestapelde bakstenen, een dertigtal minderjarigen en één meerderjarige. De meerderjarige staat uiterst links, netjes in het pak, de armen gekruist, het spaarzaam behaarde hoofd tien graden uit de loodlijn, een zelfverzekerde glimlach. De minderjarigen, stuk voor stuk kortgeschoren, zijn verdeeld over drie rijen: de achterste rij rechtop, de middelste op een bankje, de voorste op de grond in kleermakerszit, aldus een keure aan gehavende jongensknietjes etalerend. 

Het opmerkelijkste aan de minderjarigen is evenwel dat zij hun schort niet dragen. Voor de gelegenheid mocht, nee, moest die uit. De foto, immers, diende iets feestelijks uit te stralen, een heuglijke herinnering aan een heuglijk moment te zijn. Iets, vooral, waarmee je ouders konden uitpakken, kijk, hierzie, daar, op de voorste rij, in het midden, dat is ons Jantje! 

Ach. Ons Jantje staarde ietwat onnozel en mistroostig voor zich uit, door z’n stomme brilletje, in weerwil van het dubbele bevel van de meester en de fotograaf om vrolijk te kijken. 

Misschien was dat wel zijn kleine revolutie, daar en toen, in mei ’68. 

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: