Skip to content

Boeketje

May 12, 2018

Ik kan me niet herinneren hoe we het gevierd hebben, die laatste keer. Zelfs niet eens óf we het gevierd hebben. Maar ik neem aan van wel. Al is ‘vieren’ ongetwijfeld een iets te feestelijk woord. Het was geen huis van trommels en trompetten. Malle hoedjes en polonaises kwamen er niet in. Hooguit zag je die onhebbelijkheden op tv, in een flits, onder afkeurend, misprijzend gegrom. Daar deden wij niet aan. Het was een huis van het kleine gebaar.

Het kleine gebaar was geen versje of liedje, die laatste keer, geen knutselwerkje uit de klas. Een vluchtige zoen, dat zou kunnen, en een van bijeengelegd zakgeld betaald boeketje, dat ook, ja. Veel gekker krijg je opgeschoten tieners niet. Misschien was er een stukje taart. Haar zoete zonde. Daarvoor kneep de Heer beslist een oogje dicht. Dat ene momentje van zwakheid, tegenover al die maanden van zelfbeheersing, dat was zo vergeven, toch?

Voor veel zondigheid was er trouwens geen tijd, die laatste keer. Half mei betekende: studeren. Ook op zondag. Natuurlijk. In de kleuterschool kwam je misschien nog weg met een weekendje niksen, maar niet aan de unief. En wie te jong was voor de unief, die diende stil te zijn. Zo ging dat nu eenmaal, in een huis zonder trommels en trompetten. Alles in de juiste volgorde. Leven was een ernstige zaak. Maar dat wisten wij nog niet.

Ach, wij wisten zo weinig, wij tieners. Wij wisten bijvoorbeeld ook niet dat het de laatste keer zou zijn, die laatste keer. Wij verkeerden in de waan dat er nog vele keren zouden volgen, jaar na jaar na jaar, tot in lengte van dagen, en dat wij, eens wij afgestudeerd en aan het werk en goedbetaald zouden zijn, telkenmale met almaar fraaiere attenties dan een vluchtige zoen en een boeketje zouden komen aanzetten. Wij zouden arriveren met trommels en trompetten, en uitstapjes en reizen, en vertederend nageslacht met knutselwerkjes. En wij zouden glimlachend toekijken hoe zij glimlachend toekeek.

Ja, wat we zouden, dat kan ik me herinneren. Maar niet hoe we het, háár gevierd hebben, die laatste Moederdag. Het is veertig jaar geleden. Wat rest, is het kleine gebaar.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: