Skip to content

Ontroering

December 1, 2018

Ruim zestienduizend jaar. Dat zou u nodig hebben, als u jaarlijks 30.000 kilometer rijdt, om dezelfde afstand af te leggen als de InSight heeft gedaan alvorens een eeuwig parkeerplaatsje te vinden op Mars. (Hopelijk moet u onderweg niet plassen.)

Die volstrekte onbevattelijkheid is een van de redenen waarom ik maandagavond werd overvallen door een gewaarwording die ik, na grondig zelfonderzoek, niet anders kan noemen dan ‘ontroering’. Waar de hersenen het laten afweten, neemt het hart over. Die al te zeldzame momenten moet men koesteren.

Door die volstrekte onbevattelijkheid heen gloort evenwel het licht dat andermans hersenen produceren. Hersenen die pas op dreef geraken wanneer de jouwe uitgeteld de berm in struikelen, verdwaasd piepend: ‘Jullie kunnen het zonder mij! Gaan jullie maar!’ Dan versnellen die hersenen fluitend de pas, opgelucht dat ze eindelijk een beetje tempo kunnen ontwikkelen, en berekenen in de gauwte even Alles. Hun licht is schoonheid. En schoonheid ontroert.

Schoonheid, echter, bestaat maar bij de gratie van onvolkomenheid. In een wereld van louter schoonheid blijft schoonheid onopgemerkt. De onvolkomenheid hier is het besef hoe onbeduidend deze uitzonderlijke prestatie van het menselijk vernuft eigenlijk is. Hoe de homo sapiens, die verst doorgeschoten scheut aan Darwins boom, bij het gretig graaien in de snoepbokaal die – voor zover we kunnen zien – ongeveer vijftig miljard keer 10.000.000.000.000 kilometer groot is, telkens weer op ontroerende wijze de eigen nietigheid illustreert. 

Duizelt het u ook een beetje? Mooi zo. U bent ontroerd.

Dat die landing op Mars mij zo aangreep, heeft, finaal, wellicht alles te maken met het jaar 1969. Dat herinner ik mij namelijk nog, want dat was het jaar waarin Eddy Merckx op 20 juli z’n eerste Ronde van Frankrijk won. Enkele uren later wandelde de eerste mens op de Maan. Ook dat vond ik knap. Ik ga niet beweren dat ik dacht dat Neil Armstrong zulks deed om Eddy Merckx te eren, maar nu denk ik graag dat die gedachte toen niet ondenkbaar was. Als je negen bent, kan alles – als je groot bent, ga je naar Mars.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: