Skip to content

Zonnetje

December 15, 2018

Ik had er m’n nette pak voor aangetrokken. En een keurig hemd en dito schoenen. Geen stropdas, nee. Stropdassen zijn niet alleen lelijk, ze dienen ook slechts voor twee dingen waaraan ik geen behoefte heb: enerzijds om de onbetamelijk beschonken drager ervan in het urinoir de weg naar z’n gulp te wijzen, anderzijds om aan te geven dat men iets hoogs ambieert op de marketingafdeling.

Dat ik er zo keurig bij liep, was omdat ik geen risico’s wou nemen. Je wist maar nooit dat er een foto zou worden gemaakt voor de eeuwigheid – of erger nog: voor het personeelsblad. Op zo’n foto wil je natuurlijk niet afgebeeld staan alsof iemand je een minuut eerder haastig heeft opgevist uit een vergeten vuilniszak. Noem het ijdelheid, ik noem het vooruitziendheid: een mens wil het z’n kleinkinderen niet aandoen dat ze een lichtdrukmaal onder ogen krijgen, met de mededeling: ‘Hier, kijk, een foto van opa, toen hij even in het zonnetje werd gezet op z’n werk!’, en vervolgens verbijsterd moeten staren naar een onhandig gedrapeerde voddenbaal. 

Dat ‘in het zonnetje’ moet u overigens niet letterlijk nemen. Om halfzes is er dezer dagen ter hoogte van het redelijk befaamde Kobbegem geen spoor meer van de koperen ploert. IJskoude duisternis, daarentegen, die is er volop. Gelukkig bevonden wij ons binnen, op de hoogste verdieping van het bedrijfsgebouw, in een ruimbemeten, strak bemeubeld en comfortabel verwarmd vertrek dat men eerbiedig en met lichte trilling in de stem ‘the penthouse’ noemt. Wij, jawel, want ik was natuurlijk niet de enige die werd getrakteerd op lichte versnaperingen, welgekozen woorden en een tijdloos presentje voor vijfentwintig jaar trouwe dienst.

Dat je een kwarteeuw lang wordt betaald omwille van je afwijkingen – in mijn geval: een welhaast ziekelijke neiging tot het deugdelijk schikken van letters en woorden en zinnen – is aardig. Dat je dat een kwarteeuw lang kunt doen in een en hetzelfde bedrijf, is stilaan prehistorisch te noemen. Lieden als ik sterven uit. De vuurbol der disruptie is ingeslagen, lijdzaam toeziend wachten we op de alles verwoestende schokgolf.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. bloggingtrikke permalink

    Proficiat, heer Devriese.
    Ik lees heel erg graag uw wekelijkse strapatsen, letter na letter, woord na woord, en geniet steeds weer van al uw prachtzinnen. In tegenstelling tot deze van uw werkgever, die ik niet meer lees. Geniet van uw jubileum, zoals de laatste Mohikaan u voordeed.
    Wees gegroet,
    Trikke

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: