Skip to content

Lloret de Mar

July 10, 2021

Weinig straffen lijken me gruwelijker dan naar Lloret de Mar te moeten. 

Voor u ‘oude zak!’ gaat roepen: dat vond ik ook al toen ik nog geen oude zak was. Ook als jong zakje had ik een hekel aan dat soort vertier. Ik kwam niet echt goed tot mijn recht, vond ik, halfnaakt dansend op het strand. Of brakend in een goot. 

Het is, zo denk ik, het lot van al wie pas waarlijk zichzelf kan zijn in het woord, en niet in een funky zwembroek: je begint aan het leven met een achterstand — en je hebt maar één kans om een tweede indruk te maken. 

Nu, zo’n eerste indruk is ook niet alles. Het is het wapen, het argument van de in wezen oppervlakkige. Die het comfort van gemakzucht verkiest boven de inspanning die doorgronding vergt. Achteloos swipend door het leven, en na verloop van tijd vaststellend dat je daarvan hooguit eelt op je duim krijgt. De soundtrack bij het leven herleid tot een klankband vol echo’s van leegte. 

Let wel, ik heb niks tegen Spanje — als je even die verzengende hitte en dat rare handjeklap-voetjestap-dansen wegdenkt. Ik ben er wel eens geweest. Veelal op plaatsen waarvan dan iemand meteen roept: ‘Maar dat is het échte Spanje niet!’, en er naadloos een uur lang aan toevoegt wat dan wel het échte Spanje is. 

Die iemand verwijder ik vervolgens uit mijn kennissenkring, want dat soort mensen kan je missen als kiespijn. 

Dat zijn dezelfde mensen die, als je pakweg achteloos vertelt dat je een lekker stukje kip hebt gegeten, meteen roepen: ‘Dat is geen échte kip!’, en er een uitputtend exposé over de soort gallus gallus domesticus, de familie der fazantachtigen en de orde der hoendervogels achter aan gooien, inclusief Zuid-Caledonische garingtechnieken en exquise adresjes in barre Kazachstaanse hooglanden waar zij échte kip hebben gegeten. 

Het patroon is duidelijk: zij kennen en beleven het echte, jij bent een droplul — en waarschijnlijk nog niet eens een échte. 

Ik heb ook niks tegen reizen. Doorgaans is het een hoogst vermoeiende en geldverslindende manier om te ontdekken dat je liever thuis bent, maar een enkele keer valt zulks te verschonen. Zoals die keer dat ik in Venezuela in het regenwoud in een houten paalhut onder een muskietennet de hele nacht wakend en zwetend doorbracht, nadat ik — op aanraden van een lokale oerwoudenaar — de matras en het hoofdkussen met een lange stok had opgetild om na te gaan of zich daaronder geen dodelijke slangen of schorpioenen hadden verstopt. Daar lag ik dan, subcomateus vloeibaar te worden, terwijl een onvermoeibaar tropisch oerwoudorkest mij genadeloos trakteerde op een atonale symfonie van verre kreten, naderend gekrijs, zenuwslopend gezoem, giftig geritsel en angstzwangere stilte. Toen dacht ik heel even: o, lag ik maar te braken in een goot in Lloret de Mar. 

From → Uncategorized

4 Comments
  1. Caramba! in Caracas.

  2. Trikke@outgaarden permalink

    onwaarschijnlijk sterk stukje.

Trackbacks & Pingbacks

  1. In de hangmat van het verleden (vangst # 23) – Aanlegplaats

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: