Skip to content

Bel

September 10, 2021

Ik ben niet zo’n fan van doodgaan. 

Nooit geweest, en met het ouder worden is dat er niet op verbeterd, integendeel. Er is steeds meer dood om je heen, en je eigen dood wordt — achter gindse bocht, aan het einde van de weg — dra akelig zichtbaar: nog maar zoveel jaar te gaan, stel je met statistische somberheid vast. Een schijntje, zo lijkt het. Een pietepeuterig deeltje van wat je al achter de rug hebt. Nog net niet de laatste rechte lijn, maar je hoort wel al de bel voor de laatste ronde. 

Of rinkelt die alleen maar in je hoofd? Ga weg, donkere gedachten! Geniet van het parcours, maan je jezelf aan, geniet van het landschap, het uitzicht, het zonnetje, het gejuich langs de weg! Geniet! En neem nog een gelletje. Hoe tragisch zou dat nu wel niet zijn, een hongerklop? 

Plus: ’t kan vroeger, ’t kan later. Vroeger is ronduit ondraaglijk, later is helemaal het hellegat — de lijdensweg des vooruitgangs, geofferd op het altaar der ijdelheid.

*****

Mede daardoor betrap ik mezelf er steeds vaker op dat ik bij het lezen van naargeestige boeken al eens een passage over de eindigheid van het leven wil overslaan, bang dat mijn hart ter plekke breekt en ik vervolgens in bed word aangetroffen in niet bijzonder smaakvolle slaapkledij. Ook dat is een schier ondraaglijke gedachte. Dat je nageslacht verder moet leven met kwaadaardig geroddel over een dertig jaar oud T-shirt en een geruite boxershort. 

*****

Dat ik vandaag zulke terneerdrukkende overpeinzingen opschrijf, heeft met twee dingen te maken. 

Eén: vandaag is het, naar jaarlijkse gewoonte, World Suicide Prevention Day. Of dat veel helpt, weet ik niet. Hoop is veelal wat hulpverleners willen hebben, en naasten. Ik heb weleens over zelfmoord — zelfdoding — geschreven. Van twee vrienden. En over onmacht en het nutteloze zoeken naar onbestaande antwoorden. 

Twee: morgen is het twintig jaar geleden dat terroristen in de Verenigde Staten volle vliegtuigen in iconische gebouwen boorden. Men noemde ze zelfmoordterroristen. Die benaming is een schandvlek op de krijsende ziel van elke ondraaglijk gepijnigde, ontroostbaar wanhopige, godsgruwelijk eenzame mens die de dood niet langer als een probleem, maar als een oplossing ziet. Omdat, samen met alles, ook Het stopt. 

Die terroristen wilden niet dat Het stopte. Voor hen was de dood het glorieuze begin.

From → Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: