Skip to content

Vier

February 18, 2021

Stel: je bent 39 jaar, je hebt zeven keer Wimbledon gewonnen, zeven keer de Australian Open, zes keer de US Open, drie keer Roland Garros en één keer olympisch goud. In het enkelspel. In het dubbelspel ben je drie keer olympisch kampioen geweest en zes keer de beste in Wimbledon, vier keer in de Australian Open, twee keer in de US Open en twee keer op Roland Garros. Je hebt een vermogen van 210 miljoen dollar en een kerngezonde dochter van drie jaar. 

En dan verlies je in de halve finale van de Australian Open en barst je op de persconferentie erna in tranen uit en zeg je “I’m done.” 

Ik ben klaar. Waarmee, vraagt dan de hele wereldpers zich meteen af. Met de persconferentie? Met het tennissen? Met het leven? 

Ja, de wereldpers. Want je was wereldnieuws, ruim twintig jaar lang. Niet omdat je de eerste zwarte atlete was die een grandslamtitel won – dat was Althea Gibson, in 1956 -, wel omdat je twintig jaar lang als een tijgerin op de courts tekeerging, met een atletische genadeloosheid en een schrikwekkende wilskracht die tevoren ongezien waren. Je ging bijwijlen zo hard over je tegenstandster heen, dat het publiek vergat te applaudisseren, omdat het vooral medelijden had met je prooi. Het publiek werd je winnen gewoon. Je winnen ging vervelen. Je winnen werd saai. 

Het publiek is een verwend kind. En dat is jouw schuld.

Ik vond ze wel mooi, die tranen. Niet omdat ik tuk ben op aanstellerij. Want dat was het volgens mij niet. Aanstellerij is het kronkelen en schreeuwen van een voetballer die iemand aan z’n kapsel voelt zitten. Aanstellerij is het nuffige neusje in de lucht van een diva die als sterveling wordt behandeld. Aanstellerij is het zelfbeklag van de aanklager. 

De tranen waren het vloeibaar geworden besef van de onmacht. De onmacht die frustreert, verengt, bang maakt. Het staren in de eigen diepte – en niets zien. Niets, want tennis is alles. Winnen is alles. Je bent 39 en kent al 35 jaar slechts die ene mantra. Van toen je vier was en voor het eerst een bal terugsloeg en daar niet om geprezen werd. Terugslaan is niets. Het gaat om verslaan. 

En nu ben je verslagen. Plots ben je weer vier.

From → Uncategorized

5 Comments
  1. Dankjewel, Tina.

  2. Erik Klerckx permalink

    Je bent duidelijk beter in vorm dan Serena. Mooi stukje, de essentie van sport, die malligheid zou je durven denken, perfect verwoordt

  3. Dankjewel, Erik. Malligheid was toevallig een van mijn hoofdvakken.

Trackbacks & Pingbacks

  1. Tom Waits is God (vangst #1) – Aanlegplaats

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: